PANIEKAANVALLEN: MIJN VERHAAL + HOE IK 'T ONDER CONTROLE KREEG

by - 23 december

Vorig jaar september kreeg ik te maken met mijn eerste paniekaanval. Ik herinner het me nog als de dag van gisteren. Ik zat in college en voordat de les begon, kon ik alleen maar denken "ik moet hier weg. En wel nu". Ik voelde me misselijk, had buikpijn en het leek alsof alles langs me heen ging. Alsof ik droomde. Ik wilde niet dat de aandacht naar mij uit zou gaan en was bang dat ik flauw zou vallen of dat ik en public over m'n nek zou gaan. De colleges werden ook opgenomen, dus dat maakte mij extra nerveus. Stel je voor dat er wel wat zou gebeuren en dat iedereen achteraf zou kunnen meegenieten van mijn gênante vertoning.



Voordat het college echt begon, ben ik snel de zaal uitgesprint. Op dat moment voelde dat heerlijk. Het was een opluchting dat ik weg was van alle mensen en uit die benauwde collegezaal.Toen ik thuis was, voelde dat ook prettig. Ik was weer in mijn veilige omgeving. Ik voelde me gelijk iets beter. Dit fijne gevoel van veiligheid duurt dan ook maar even.Wat ik niet wist, was dat ik eigenlijk best een domme keuze had gemaakt door weg te gaan.  Ik zou er namelijk niet achterkomen dat er waarschijnlijk niks aan het handje zou zijn en dat ik niet perse weg had hoeven lopen. Ik dacht toen overigens totaal niet angst of paniek, want volgens mezelf was ik gewoon echt ziek. Niet helemaal fit. Toen ik een dag later verplicht college had en wel aanwezig moést zijn, bekroop me een erg naar gevoel. Ik werd zenuwachtig en weer leek het constant alsof het niet echt was, als een soort droom. Of alsof ik erg dronken was. Een vreemd gevoel.

Het liefst bleef ik thuis en inmiddels werd het reizen met de trein ook een struggle. Eigenlijk was alles buiten mijn veilige omgeving eng. Ik was voor van alles bang, maar vooral om flauw te vallen of een extreme buikpijnvlaag te krijgen. Mijn angst werd vaak veroorzaakt door lichamelijke verschijnselen. Dit zorgde op zijn plaats voor nog meer angst en hierdoor nog meer lichamelijke verschijnselen. Een vicieuze cirkel dus. Op een gegeven moment maakte ik mezelf zo gek en had ik zelfs thuis last met ademhalen, omdat ik hier opeens veel over ging nadenken (en dan wordt het opeens lastig).

SAAIE VERSIE VAN MEZELF
De paniekaanvallen veranderde mij een in saaiere versie van mezelf. Ik had minder zin om dingen te ondernemen en uitgaan hoefde van mij ook echt niet meer. Plekken waar het warm of druk was, vermeed ik het liefst. Op dat moment was ik niet zo blij met mezelf omdat ik een leven leefde wat eigenlijk helemaal niet bij mij paste. Opgesloten en met mezelf in de knoop. Ik wilde wel dingen doen, maar toch koos ik voor veiligheid en bleef ik het liefste thuis. Ik was ook regelmatig emotioneel omdat ik wanhopig was. Ik wilde wel weer dat het normaal was, maar ik wist niet echt hoe.

IN DE ONTKENNING
Nou, ik was volgens mezelf écht ziek. Om die reden ging ik met mijn klachten naar de huisarts en zij vertelde me dat mijn symptomen leken op een angststoornis. "Nou nee, dat lijkt me niet. Er is echt iets fysieks met me", dacht ik toen nog. Uiteindelijk ben ik toch wat gaan rondkijken op het internet en het leek er inderdaad erg op. Aan de ene kant voelde het als een opluchting, want er is een diagnose. Aan de andere kant vond ik het ook best moeilijk te accepteren dat het blijkbaar in mijn hoofd zat en kwam ik er achter dat ik mezelf letterlijk ziek maakte. Er ligt ook best een taboe op angst en paniek, waardoor het bespreken niet met iedereen mogelijk is. Of althans, zo voelde het. Gelukkig heb ik ruimdenkende vrienden en familie, dus dat scheelt. Wel begrijp ik ook dat paniekaanvallen en angststoornissen misschien lastig te begrijpen zijn. Het is zo abstract en bij iedereen anders.

WAT MIJ HIELP
Als ik nu terugkijk, zie ik een heel ander persoon. Het gaat nu weer een stuk beter. Ik heb de levenslust weer terug en heb weer zin om leuke dingen te doen. Waarschijnlijk duurt het nog wel even voordat het écht helemaal verdwenen is, maar of dat ooit helemaal lukt weet ik niet zeker. Ik ben van mezelf iemand die heel veel nadenkt over veel kwesties. Ik ben echt een scenario-denker. Dat is soms best lastig. Wel heb ik geleerd om te relativeren. Hoe groot is de kans nou dat het gebeurt? En als 't inderdaad gebeurt, is dat dan heel erg? Ik heb veel boeken gelezen over angst en paniek en dit heeft mij erg geholpen. Deze boeken heb ik gewoon bij de bieb geleend. Wat bij mij toch wel de sleutel was tot het omgaan met paniek, is alles gewoon doen. Het is misschien eng, maar hierdoor kom je er achter dat de angst niet echt is. Nouja, het is er wel maar je merkt dat de angstgedachten niet uitkomen. In 't jaar dat ik er last van heb, zijn mijn angstgedachten nog nooit werkelijkheid geworden. Dat ik dat weet, geeft rust. Nu ik alles weer doe, merk ik dat alles gewoon goed gaat. Als je alles maar af gaat zeggen, zie je niet dat het ook goed kan gaan. Nu ik alles gewoon weer doe en mezelf probeer uit te dagen met dingen die ik spannend vind, merk ik dat het 10x beter gaat. Dit geeft mij het vertrouwen dat ik dit gewoon aankan en dat is wat ik nodig had.

LAATSTE TIPS
Ik heb nog een aantal helpende gedachten die ik zelf altijd prettig vind.
- Hoe zou iemand die geen last heeft van paniekaanvallen deze situatie beoordelen? Ik neem mijn broertje of een vriendin vaak als voorbeeld. Om even een voorbeeldje te noemen: je staat in de rij bij de kassa en het is enorm druk. Vorig jaar raakte ik dan in paniek en werd ik duizelig. Iemand die hier niet zo over nadenkt, denkt misschien "bah, geen zin om te wachten. Duurt lang dit". Logische reactie en deze persoon ziet waarschijnlijk 0 gevaar in deze situatie.

- Op mijn telefoon staat een bestandje met helpende gedachten. Als ik 't nodig heb, kan ik dit rijtje lezen. Het werkt afleidend en de helpende gedachten kunnen helpen om je rustiger te maken.

- Op aanraden van een GGZ-psycholoog waar ik twee keer ben geweest, ben ik aan de slag geweest met de online zelfhulp van Stichting Mirro. Dit is gratis en je kunt allerlei vragen beantwoorden waardoor je bewust wordt van je eigen angst. Ook staan op deze site veel helpende gedachten. De online zelfhulp kun je hier vinden.

- Vertel vrienden en familie over je angst en paniek. Het is fijn om te weten dat anderen van je probleem afweten. Blijf er niet te lang alleen mee rondlopen. Tegenwoordig hoor ik steeds vaker over mensen die last hebben van paniekaanvallen, dus gelukkig verdwijnt het taboe langzamerhand. Trek op tijd aan de bel, voordat je er dieper in zit. Hoe sneller je erbij bent, hoe 'makkelijker' het op te lossen is.

Zo, dat was een hele lap tekst hè? Ik heb hier al vaker over geschreven, maar nu heb ik het idee dat het echt wel goed gaat en wellicht kan ik andere mensen helpen die met hetzelfde struggelen. Mocht je vragen hebben, dan kun je altijd een comment achterlaten. Wil je 't liever onder vier ogen bespreken, dan is dat ook geen probleem. Je kunt dan mailen naar blogproof@outlook.com.

Voor nu alvast fijne feestdagen! X

You May Also Like

0 reacties